Η μάχη της Σπλάντζας Φαναρίου Πρεβέζης (Αμμουδιά)

Του Σωτήρη Λ. Δημητρίου

Ήπειρος 4 Ιουλίου 1822

Οι Σουλιώτες πολεμούσαν τον εχθρό και το μόνο που ήθελαν, ήταν η βοήθεια από την ελευθερωμένη Ελλάδα.  Όσες προτάσεις έκαναν οι Τούρκοι για συμφωνία, όλες απορρίφτηκαν. Βιαζόταν οι Τούρκοι να πάρουν τα ασκέρια τους από το Σούλι και την Ήπειρο να τα πάνε στην παρακάτω Δυτική Ελλάδα. Αποφασίστηκε από τους Τούρκους, εκστρατεία στην Ήπειρο από την Άρτα και από το Φανάρι Πρεβέζης, δηλ. από την Σπλάντζα (Αμμουδιά), όπου θα έρχονταν στρατός και εφόδια με καράβια.

Ο Μαυροκορδάτος φιλοδοξούσε να αποκομίσει πολεμικές δάφνες ίσες με των καπεταναίων για να ανεβάσει το κύρος του, που τόσο χρειαζόταν όντας πρόεδρος του εκτελεστικού (πρωθυπουργός). Ο Μαυροκορδάτος ήταν γενικότερα αντιπαθής αλλά ήταν ιδιαίτερα στους Ρουμελιώτες και μιας και είχε μαζί του και τον Μάρκο Μπότσαρη, δεν χώνευαν τώρα και τον Μάρκο και δεν χώνευαν ούτε τους Σουλιώτες. Είχαν δε και στενό τοπικιστικό πνεύμα που ζημίωνε πολύ.

Για την εκστρατεία στην Ήπειρο κάλεσε ο Μαυροκορδάτος το σώμα του  τακτικού  στρατού, του   Κυριακούλη Μαυρομιχάλη και ορισμένους Αιτωλοακαρνάνες. Ο τακτικός ήταν απλήρωτος και ρέμπελο και μισοδιαλυμένος, περιφέρονταν στην Κόρινθο, ντουφεκούσαν άσκοπα  ή άρπαζαν.  Οι άντρες του Μαυρομιχάλη, ζήτησαν να πληρωθούν προτού να μπουν στα πλοία και οι περισσότεροι γύρισαν στην Μάνη.  Ορισμένοι μπήκαν στα πλοία στις 22 Μάη 1822 και την άλλη μέρα έφτασαν στο Μεσολόγγι. Από κει ξεκίνησαν για την Ήπειρο, δύναμη 500 ανδρών, να ενισχύσουν τους στενά πολιορκούμενους στην Κιάφα Σουλιώτες. Τους μετέφεραν από το Μεσολόγγι υδραίικα πλοία, με επικεφαλής τον Νικόλαο Βώκο.  Ο Κυριακούλης Μαυρομιχάλης με τα καράβια από το Ιόνιο και ο Μαυροκορδάτος από το Βραχώρι (Αγρίνιο), Καρβασαρά (Αμφιλοχία) και Μακρυνόρος.

Η ολιγάριθμη ελληνική δύναμη κατέλαβε πρώτα το λιμάνι του Μούρτου (σημερινά Σύβοτα Θεσπρωτίας), όπου έκαψε τα σπίτια και συνέλαβε αιχμαλώτους 150 Τουρκαλβανούς, κατοίκους της περιοχής, τους οποίους έστειλε με πλοία στην Πελοπόννησο. Η αποβατική ενέργεια προκάλεσε την αντίδραση των Άγγλων, που κατείχαν τότε τα Επτάνησα και διαφέντευαν το Ιόνιο Πέλαγος. Αγγλικό πλοίο που έφθασε στον Μούρτο απαίτησε από τον Μαυρομιχάλη να εγκαταλείψει αμέσως την περιοχή. Ο μανιάτης οπλαρχηγός, επειδή φοβήθηκε πολεμική ενέργεια από μέρους των Άγγλων, αναχώρησε νοτιότερα και κατέλαβε τη Σπλάντζα, η οποία απείχε επτά ώρες από την Κιάφα και βρισκόταν στις εκβολές του ποταμού Αχέροντα.

Κυριακούλης Μαυρομιχάλης

Στις 4 Ιουλίου 1822 ήρθε στην Σπλάντζα  και αποβίβασε τους στρατιώτες του ο Κυριακούλης Μαυρομιχάλης και ο Ιωάννης Ραζηκότσικας.

Την άφιξη του ελληνικού αποσπάσματος  πληροφορήθηκαν οι πολιορκημένοι  

Σουλιώτες κι έστειλαν εκεί εκατόν εξήντα  άντρες με αρχηγούς τον Λάμπρο Βέικο, τον  Ζώη Πάνου και τον Βασίλη Ζέρβα, για να  ανταμώσουν τον Κυριακούλη 

Μαυρομιχάλη, να οργανώσουν την άμυνα του Σουλίου και τον αγώνα στην Ήπειρο. Όμως και οι Τούρκοι παρακολουθούσαν τα συμβάντα στην Ήπειρο και έμαθαν την βοήθεια των Ρωμιών που ήρθε από την Σπλάντζα. Αν τα κατάφερναν οι Έλληνες από το προγεφύρωμα της Σπλάντζας η άμυνα θα ήταν ευκολότερη, για τους Σουλιώτες,  διότι θα έμπαιναν εφόδια από το προγεφύρωμα του Φαναρίου. 

Από το άλλο στρατόπεδο ο Ομέρ Βρυώνης έστειλε εναντίον τους τρεις χιλιάδες Τούρκους «…Οσμανλίδες και μουσουλμανοτσάμηδες…»  [ Π. Αραβαντινός]. (Τούρκοι και μουσουλμάνοτσάμηδες) με Σερασκέρη (αρχηγό), τον Μουσταφάμπεη, παλιό κεχαγιά-μπέη της Πελοποννήσου. 

Στις 3 Ιλουλίου ο Μουσταφάμπεης συγκέντρωσε τις δυνάμεις του μια ώρα μακριά από την Σπλάντζα και ήταν έτοιμος να κάνει αιφνιδιασμό. Χώρισε το ασκέρι του σε τρία μέρη, πλησίασαν όσο μπορούσαν οι Τούρκοι   στην Σπλάντζα και κρύφτηκαν μέσα στα καλάμια, στα νερά των εκβολών του Αχέροντα και στα ρυάκια.

Οι κινήσεις τους δεν πέρασαν απαρατήρητες από τους ντόπιους και ένας Έλληνας χριστιανός αρβανιτόφωνος τσοπάνης από την περιοχή, ειδοποίησε τους Έλληνες αρχηγούς. «…Επαρουσιάσθη χριστιανός Ηπειρώτης αναγγέλων ότι κατά του Ελληνικού εκείνου σώματος επήρχετο μανιώδης Οθωμανικός στρατός πολυπληθής…» [Π. Αραβαντινός].

 Στο στρατόπεδο της Σπλάντζας σήμανε συναγερμός. Οι Έλληνες ήταν απροετοίμαστοι για μάχη, καθώς δεν περίμεναν τόσο ταχεία αντίδραση από τους Οθωμανούς πασάδες. Στη σύσκεψη που ακολούθησε, κάποιοι αξιωματικοί πρότειναν να μη πολεμήσουν, παρά να μπουν μέσα στα πλοία. Ο Κυριακούλης Μαυρομιχάλης και οι Σουλιώτες είχαν άλλη άποψη, να μείνουν και να πολεμήσου και αυτό έγινε. Γρήγορα έφτιαξαν έναν πρόχειρο, πέτρινο τοίχο στο μήκος της παραλίας και ταμπουρώθηκαν εκεί οι Σουλιώτες. Έναν πύργο που υπήρχε στις εκβολές του Αχέροντα αποφάσισαν να το χρησιμοποιήσουν ως παρατηρητήριο, μη τυχόν και εμφανιστεί τούρκικο ιππικό και ταμπουρώθηκαν εκεί 50 άντρες. Ο Κυριακούλης Μαυρομιχάλης με τους Μανιάτες έπιασε την άλλη άκρη της παραλίας, την βραχώδη ακτή της Σπλάντζας. 


Σπλάντζα

Οι Έλληνες αποβιβάστηκαν στην στεριά και δόθηκε εντολή στα καράβια να μην δεχτούν κανέναν, που θα ήθελε να υποχωρήσει μπροστά στον εχθρό. Έπρεπε να νικήσουν πάση θυσία.               

Η αναμέτρηση

Το σχέδιο του Σερασκέρη των Τούρκων, του Μουσταφάμπεη, ήταν να αρχίσουν την επίθεση,  προτού να χαράξει, για να πιάσει στον ύπνο τους Έλληνες ή απροετοίμαστους και ανοργάνωτους, και έτσι θα κέρδιζε εύκολα την μάχη. Ο Λάμπρος Βέικος, Βασιλης Ζέρβας και Ζώης Πάνου, με τους Σουλιώτες τους όμως ήταν έτοιμοι και οχυρωμένοι πίσω από τον τοίχο που είχαν κατασκευάσει.  Τότε διέταξε τους στρατιώτες του να αρχίσουν να πυροβολούν. Και πάλι για κακή του τύχη, τα όπλα των ανδρών του δεν εκπυρσοκρότησαν κατά το ένα τρίτο, επειδή τα μπαρούτια τους είχαν πάρει υγρασία.

Οι Έλληνες απάντησαν στους πυροβολισμούς με επιτυχία, έχοντας τους Τουρκαλβανούς ακάλυπτους. Οι Μανιάτες βρίσκονταν σε ικανή απόσταση και δεν ενεπλάκησαν στα πρώτα στάδια της μάχης. Όμως, ο Κυριακούλης Μαυρομιχάλης δεν μπορούσε να παραμείνει αδρανής. Σπεύδοντας να βοηθήσει τους Σουλιώτες του Πάνου βρέθηκε ξαφνικά μπροστά στον Μουσταφάμπεη, που προσπαθούσε να εμψυχώσει τους άνδρες του. Οι δύο άνδρες, παλιοί γνώριμοι από την πολιορκία της Τριπολιτσάς, αιφνιδιάστηκαν από την απρόσμενη συνάντηση. Γρήγορα ανέκτησαν την αυτοκυριαρχία τους και άρχισαν τις μεταξύ τους λεκτικές προκλήσεις. Λέγεται ότι οι δυο άντρες ήρθαν πρόσωπο με πρόσωπο και κανείς τους δεν έκανε κίνηση να πυροβολήσει σαν παλιοί γνώριμοι που ήταν από την μάχη της Τριπολιτσάς. 

Η μάχη όλο και δυνάμωνε και ένα βόλι από εχθρικό όπλο βρήκε στη μασχάλη τον Κυριακούλη Μαυρομιχάλη και τον τραυμάτισε σοβαρά. Λίγο προτού αφήσει την τελευταία του πνοή, διέταξε τον ιπποκόμο του να πάρει την αιματοβαμμένη ζώνη του και να την παραδώσει στην οικογένειά του στη Μάνη. Οι Έλληνες, απορροφημένοι από το θλιβερό γεγονός της απώλειας του αρχηγού τους, θα διέτρεχαν μεγάλο κίνδυνο, εάν ένα δικό τους βόλι δεν έριχνε νεκρό τον Μουσταφάμπεη.  Οι Τούρκοι οπισθοχώρησαν, το ίδιο έπραξαν και οι Έλληνες. Η τρίωρη μάχη είχε λήξει χωρίς νικητή. Οι απώλειες για μεν τους Τούρκους ήταν 43 νεκροί και πέντε αιχμάλωτοι και για τους Έλληνες μόλις τρεις νεκροί. Οι Μανιάτες, αφού σκότωσαν τους πέντε αιχμαλώτους για να εκδικηθούν την απώλεια του Μαυρομιχάλη, επιβιβάσθηκαν στα πλοία τους και αναχώρησαν για το Μεσολόγγι με τον νεκρό αρχηγού τους, οι δε Σουλιώτες επέστρεψαν. Με περισσότερες απώλειες οι Τούρκοι αλλά χωρίς νικητή τελείωσε η μάχη της Σπλάντζας.                                                                                                             

Αυτά έγιναν στις 4 Ιουλίου 1822, στην Σπλάντζα (Αμμουδιά) Φαναρίου Πρεβέζης.  

Λ. Κουτσονίκας: Γεν. Ιστ. της Ελληνικής Επαναστάσεως Τ. Α΄

Νίκου Ζιάγκου: «Μάρκος Μπότσαρης»

Δ. Οικονόμου: «Σούλι, Σουλιώτες»

Ν. Σπηλιάδη: «Απομνημονεύματα» τ. Α΄

Π. Αραβαντινός: «Χρονογραφία της Ηπείρου»

Χ. Περραιβός 

Φινλεϋ

Πράσινοι: 1η μέρα της εκστρατείας στην Ήπειρο με συνέντευξη Τύπου στα Γιάννενα

«Οι εξορύξεις των υδρογονανθράκων βλάπτουν το περιβάλλον, την οικονομία και την ειρήνη», τόνισαν οι εκπρόσωποι των Πράσινων στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησαν σήμερα 3/7/20 στα Ιωάννινα, στην αίθουσα της Περιφερειακής Ένωσης Δήμων Ηπείρου.

«Η άποψη ότι δραστηριότητες όπως οι εξορύξεις μπορεί να βελτιώσουν την οικονομία βασίζεται στις απαρχαιωμένες αντιλήψεις για το ΑΕΠ και την άγνοια για το τι σημαίνει βιωσιμότητα. Σύμφωνα με τους Δείκτες Ανθρώπινης Ανάπτυξης που χρησιμοποιεί ο ΟΗΕ, η Ήπειρος συγκαταλέγεται στις περιοχές της Ελλάδας με τις σημαντικότερες προοπτικές ευημερίας», δήλωσε μεταξύ άλλων ο Μιχάλης Τρεμόπουλος, ιδρυτικό μέλος των Πράσινων και πρώην Ευρωβουλευτής. «Η συνέχιση της εξόρυξης και της χρήσης ορυκτών καυσίμων καταστρέφει τα οικοσυστήματα στα οποία βασίζεται η ανθρώπινη ύπαρξη και δημιουργεί συνθήκες ανταγωνισμού που εκφράζονται ακόμα και με ένοπλες συγκρούσεις για τον έλεγχο των ορυκτών πόρων.

Οι πιο σημαντικές πολιτικές που μπορούν να συμβάλλουν αποτελεσματικά στη μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου είναι καταρχήν η εξοικονόμηση ενέργειας -η οποία δυστυχώς δεν υποστηρίχθηκε από τις πολιτικές δυνάμεις που κυβέρνησαν ως τώρα τη χώρα μας- κι έπειτα οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας. Ωστόσο, η πραγματική απειλή του κλιματικού χάους, που νοιώθουν οι πολίτες, δεν πρέπει να αποτελεί άλλοθι για την υποβάθμιση των οικοσυστημάτων από έργα ΑΠΕ που δεν σχεδιάζονται με γνώμονα τη σωτηρία του πλανήτη αλλά μόνο για την εξασφάλιση της συνέχισης της υψηλής κερδοφορίας των ενεργειακών κολοσσών».

«Τα ελάχιστα οικονομικά οφέλη που αναμένονται αν υλοποιηθούν οι εξορύξεις θα τα δώσουμε για νέα εξοπλιστικά προγράμματα, ακριβώς για τη στρατιωτική υποστήριξη αυτών των επιλογών. Οι τριβές ήδη έχουν αρχίσει και μπορεί να γίνουν πολύ χειρότερες», ανέφερε ο Αλέξανδρος Γεωργόπουλος, καθηγητής πανεπιστημίου και μέλος του Συμβουλίου των Πράσινων. «Είναι επείγουσα ανάγκη να σταματήσουμε την άντληση και καύση των υδρογονανθράκων διότι απομακρυνόμαστε όλο και περισσότερο από τους στόχους για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής».

«Η Ήπειρος μπορεί να αναδειχτεί σε τόπο-σύμβολο για το παγκόσμιο οικολογικό κίνημα, λόγω της ιστορίας της. Έχουμε υποχρέωση, όπως υπερασπιζόμαστε τον άνθρωπο, τα δικαιώματα των εργαζομένων, των γυναικών, των προσφύγων, να υπερασπιστούμε όλες τις μορφές ζωής, γιατί σε αυτές βασίζεται το μέλλον μας πάνω στον πλανήτη», δήλωσε η Ελένη Καρασαββίδου, ΕΔΙΠ στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και ιδρυτικό μέλος των Πράσινων. «Αντιμετωπίζουμε προβλήματα με τις ΑΠΕ διότι δυστυχώς έχουν εμπλακεί με την υπόθεση μερικές από τις πιο αδίστακτες εταιρείες του κεφαλαίου», συμπλήρωσε.

«Η συνάντηση και η κοινή δράση των «Πειρατών» και των «Πράσινων» δεν είναι μόνο ελληνικό αλλά κυρίως ευρωπαϊκό φαινόμενο. Το κόμμα των Πειρατών συμμετέχει στους Πράσινους», δήλωσε ο Μιχάλης Τσεντσερής, ψυχολόγος και στέλεχος του κόμματος των Πειρατών. «Η κοινωνία της Ηπείρου δεν είναι σύμφωνη και αντιδρά στην προοπτική των εξορύξεων πετρελαίου. Αυτό φαίνεται και από τα πολύ σημαντικά αθλητικά γεγονότα που διοργανώθηκαν κατά των εξορύξεων».

Η πρώτη μέρα της Εκστρατείας των Πράσινων κατά των εξορύξεων στην Ήπειρο θα ολοκληρωθεί με συνεντεύξεις στα τοπικά κανάλια, με τη συνάντηση των εκπροσώπων με τον Δήμαρχο Ιωαννίνων κ. Μωυσή Ελισάφ – τον πρώτο εβραϊκής καταγωγής δήμαρχο της χώρας μας- τον Πρόεδρο του Επιμελητηρίου κ. Δημήτρη Δημητρίου και τον Επικεφαλής της Αντιπολίτευσης του περιφερειακού Συμβουλίου κ. Γιώργο Ζάψα. Αύριο η Εκστρατεία θα συνεχιστεί στους δήμους Ζίτσας και Πωγωνίου, όπου θα γίνουν συναντήσεις με φορείς και πρωτοβουλίες πολιτών κατά των εξορύξεων.

Περισσότερα για τις δράσεις των Πράσινων στο site: https://prasinoi.eu

Συνέντευξη Τύπου των Πράσινων στα Γιάννενα για τις εξορύξεις στην Ήπειρο

Συνέντευξη Τύπου στα Γιάννενα δίνουν οι Πράσινοι την Παρασκευή 3.7.2020 στις 13.00, στην αίθουσα της ΠΕΔ –Περιφερειακή Ένωση Δήμων Ηπείρου (Ναπ. Ζέρβα 2, 4ος όρ. Ιωάννινα), ξεκινώντας την εκστρατεία τους στην Ήπειρο ενάντια στις εξορύξεις.

Το νέο κόμμα των Πράσινων θα εστιάσει στις επιπτώσεις από τις εξορύξεις υδρογονανθράκων στο περιβάλλον, την τοπική οικονομία αλλά και την ειρήνη στη Μεσόγειο.

Στη συνέντευξη Τύπου θα πάρουν μέρος οι:

Αλέξανδρος Γεωργόπουλος, καθηγητής πανεπιστημίου, μέλος του Συμβουλίου των Πράσινων,

Ελένη Καρασαββίδου, ΕΔΙΠ στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων,

Μιχάλης Τρεμόπουλος, πρώην ευρωβουλευτής.

Επικοινωνία: 6976448442

Ρήγας Βελεστινλής ή Φεραίος

Γράφει ο Σωτήρης Λ. Δημητρίου

Ο Ρήγας γεννήθηκε στο Βελεστίνο, τις αρχαίες Φερές, το 1757, από εύπορη οικογένεια. O πατέρας του ονομαζόταν Γεώργιος Κυρατζής ή Κυριαζής. Εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Βελεστίνο στις αρχές του 18ου αιώνα. Το πραγματικό του όνομα ήταν, Αντώνιος Κυριαζής.

Ο Ρήγας ήταν Έλληνας συγγραφέας, πολιτικός, στοχαστής και επαναστάτης. Θεωρείται εθνομάρτυρας και πρόδρομος της επανάστασης του ΄21.  Ο ίδιος υπέγραφε ως «Ρήγας Βελεστινλής». Μεταγενέστεροι λόγιοι τον αποκάλεσαν Ρήγα Φεραίο.

Εκτός από δάσκαλος του Γένους και πολιτικός αναμορφωτής, ήταν αναμφισβήτητα ο κυριότερος πρόδρομος του ελληνικού απελευθερωτικού αγώνα του ’21. Μεγάλωσε στη Θεσσαλία, όπου και μορφώθηκε στα Σχολεία του Πηλίου. Εν συνεχεία δίδαξε στο Ελληνομουσείο της Ζαγοράς, στο Σχολείο του Κισσού, κ.ά. Γύρω στο 1780 εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου συμπλήρωσε τις ανώτερες σπουδές του και ήρθε σε επαφή με τους Φαναριώτες.

Το 1788, σύμφωνα με τις δικές του σημειώσεις, βρισκόταν στη Μολδοβλαχία εργαζόμενος ως γραμματέας του ηγεμόνα Νικολάου Μαυρογένη.  Εγκατέλειψε λίγο αργότερα τον σκληρό εργοδότη του και  εν συνεχεία εργάστηκε κοντά στον ελληνικής καταγωγής βαρώνο του Λάγκενφελντ και τον ακολούθησε το 1790 στην Βιέννη.        

Στην Βιέννη εξέδωσε πρώτα του βιβλία: «Το Σχολείο των ντελικάτων εραστών» και «Φυσικής Απάνθισμα».  Ο Ρήγας επηρεασμένος από την Γαλλική λογοτεχνία και τον ευρωπαϊκό διαφωτισμό και το κίνημά του, περίμενε βοήθεια από την επαναστατημένη Γαλλία. Το 1791 επέστρεψε στη Μολδοβλαχία και άρχισε να προετοιμάζει το επαναστατικό πρόγραμμά του. Έτσι τον Αύγουστο του 1796  επέστρεψε στη Βιέννη. Εκεί δημοσίευσε τη Μεγάλη Χάρτα της Ελλάδος (1796-7). Τον μεγάλων διαστάσεων χάρτη  που απεικονίζει τον ελλαδικό χώρο και την ευρύτερη περιοχή της Βαλκανικής χερσονήσου νότια του Δούναβη Την γνωστή ως Χάρτα του Ρήγα. Ακόμη, τη Νέα Χάρτα της Βλαχίας (1797) και τη Γενική Χάρτα της Μολδαβίας.

 Το 1797 δημοσίευσε και το έργο Νέος Ανάχαρσις, σε μετάφραση από το  έργο του Μπαρτελεμί, στο οποίο περιγράφεται ένα φανταστικό ταξίδι στην αρχαία Ελλάδα.

Παράλληλα οργάνωνε συνωμοτικά διάφορους οπαδούς του στις ελληνικές παροικίες της Αυστρουγγαρίας και της Ιταλίας.

Εξέδωσε το επαναστατικό μανιφέστο του, στο οποίο συμπεριλαμβανόταν ο Θούριος, μια επαναστατική προκήρυξη για όλους τους λαούς που τελούσαν  υπό τουρκική σκλαβιά και τη «Νέαν πολιτικήν Διοίκησιν των κατοίκων της Ρούμελης, της Μικράς Ασίας, των Μεσογείων νήσων και της Βλαχομπογδανίας». Το κείμενο βασίζονταν στις αρχές του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού.

Γνωστός ο «Θούριος του Ρήγα», που εμψύχωνε ήδη από την προεπαναστατική περίοδο τους Έλληνες.

Άλλα έργα του της ίδιας περιόδου ήταν το «Εγκόλπιον», με στρατιωτικούς κανονισμούς και η «Δημοκρατική κατήχησις». Αυτά τα έργα, δεν εκδόθηκαν

Κατόπιν έστειλε κιβώτια με επαναστατικά φυλλάδια στο κατάστημα του φίλου του Αν. Νιώτη, ενώ παράλληλα ειδοποίησε τον έμπορο Αν. Κορωνιό να τα παραλάβει και να τα φυλάξει μέχρι την άφιξη του ιδίου στην Τεργέστη. Είχε σκοπό να επιβιβαστεί από εκεί για την Ελλάδα για την οργάνωση της επανάστασης. Τα κιβώτια όμως αυτά τα παρέλαβε λόγω απουσίας του Κορωνιού. Διαβάζουμε όμως, ότι ο συνέταιρος του ο Δημ. Οικονόμου, «κάρφωσε» τον Ρήγα στην αυστριακή Αστυνομία.

Ο Ρήγας συνελήφθη σε ξενοδοχείο της Τεργέστης όπου ευρισκόταν μαζί με τον Περραιβό, από Αυστριακό αξιωματικό στις 19 Δεκεμβρίου του 1797. Ανακρίθηκε για 10ήμερο και θα οδηγούνταν σιδηροδέσμιος στη Βιέννη.

Αντιλαμβανόμενος την δυσχερή θέση του, τη νύκτα  της 3031 Δεκεμβρίου 1797, ο Ρήγας ίσως γιατί φοβήθηκε μήπως δεν αντέξει στα βασανιστήρια  (που γνώριζε ότι θα υποβληθεί)  και για να μην προδώσει τους συνεργάτες του, είτε από απελπισία για τη λιποψυχία του Περραιβού (όπως υποστηρίζει ο Κορδάτος) επιχείρησε να αυτοκτονήσει με ένα μικρό μαχαίρι, αλλά απέτυχε. Τραυματισμένος αρκετά σοβαρά όπως ήταν, οδηγήθηκε σε νοσοκομείο όπου παρέμεινε έως τις αρχές του Φεβρουαρίου του 1798. Κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του στην Τεργέστη  κατόρθωσε να ειδοποιήσει με επιστολή το Γάλλο πρόξενο ζητώντας την επέμβασή του για να αφεθεί ελεύθερος, όμως εκείνος καθυστέρησε αρκετά να ενεργήσει.

Μάταιες οι προσπάθειες όσων προσπάθησαν να πείσουν τον σουλτάνο Σελίμ Γ΄ να τον απελευθερώσει. Οδηγήθηκε στη Βιέννη, στις 14 Φεβρουαρίου 1798, όπου ανακρίθηκε μαζί με τους υπόλοιπους συντρόφους του.

 Ο Ρήγας (41 χρονών) και οι επτά σύντροφοί του που ανήκαν στην ίδια κατηγορία.

 Ο Ευστράτιος Αργέντης (31 χρονών, έμπορος από τη Χίο).

 Ο Δημήτριος Νικολίδης (32 χρονών, γιατρός από τα Ιωάννινα).

Ο Αντώνιος Κορωνιός (27 χρονών, έμπορος και λόγιος από τη Χίο).

Ο Ιωάννης Καρατζάς (31 χρονών, λόγιος από τη Λευκωσία της Κύπρου).

Ο Θεοχάρης Γεωργίου Τουρούντζιας (22 χρονών, έμπορος από την Σιάτιστα).

Ο Ιωάννης Εμμανουήλ (24 χρονών, φοιτητής της ιατρικής από τη Καστοριά) και ο Παναγιώτης Εμμανουήλ (22 χρονών, αδερφός του προηγούμενου και υπάλληλος του Αργέντη).


Στον Πύργο Nebojša ή Небојша (Νεμπόισα)  του Βελιγραδίου στραγγάλισαν οι Τούρκοι τον Ρήγα και τους συντρόφους του.

 Με συνοδεία των αυστριακών αρχών παραδόθηκαν στις 10 Μαΐου 1798 στους Τούρκους του Βελιγραδίου και φυλακίστηκαν στον πύργο Nebojša (Небојша), παραποτάμιο φρούριο του Βελιγραδίου. Εκεί, ύστερα από συνεχή βασανιστήρια, στις 24 Ιουνίου του 1798, αργά το βράδυ οι οχτώ Έλληνες, βρήκαν μαρτυρικό θάνατο δια του στραγγαλισμού και τα σώματά τους ρίχτηκαν στον Σάβα παραπόταμο του Δούναβη.

Έτσι, με την θυσία και το συγγραφικό του έργο, από τους πρώτους επαναστάτες και  εθνομάρτυρες,  έγινε φάρος του επαναστατικού αγώνα ο Ρήγας και ενθάρρυνε τους μαχόμενους Έλληνες και μετά τον θάνατό του.

Στην αρχαία Ελλάδα Τυρταίος βοηθούσε στηνεξύψωση του μαχητικού πνεύματος των στρατιωτών στο πεδίο της μάχης.

Ο Ρήγας ήταν εμψυχωτής του λαού για να τους κάνει επαναστάτες και  πολεμιστές.

Κατά την επανάσταση, «…Οι Έλληνες πολεμούσαν έχοντας στα χείλη τους τις τρομερές στροφές του Ρήγα…» Ο Θούριος του Ρήγα  ήταν ενθάρρυνση και προτροπή  να εξεγερθούν οι σκλαβωμένοι ομοεθνείς του. Εμπνευσμένοι από το πνεύμα του πατριωτισμού και, καθοδηγημένοι, να ενώσουν αδελφικά τις δυνάμεις τους με τα άλλα υπόδουλα έθνη, και κινημένοι από την «κοινή ορμή» της ελευθερίας να εξεγερθούν κατά της τυραννίας.

Ο Ρήγας χαρακτηρίστηκε από πολλούς ως ο πρόδρομος της Ελληνικής Επανάστασης του ΄21.

Πουκεβίλ

Ευστρ. Θεοδοσίου

Κορδάτος

Χρ. Περραιβός

eleftheria.gr  Οικονόμου Κων.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ Βιβλίο:  Ο Ρήγας

Οι Πράσινοι εκφράζουν τη διαμαρτυρία τους κατά των εξορύξεων στην Ελλάδα ξεκινώντας από την Ήπειρο

«Ως Πράσινοι, έχουμε ξεκάθαρη θέση ότι τα ορυκτά καύσιμα, όπως και η πυρηνική ενέργεια, δεν είναι η λύση στο ενεργειακό ζήτημα αλλά αντίθετα το πρόβλημα. Οι εξορύξεις είναι ζημιογόνες για το περιβάλλον και προκαλούν σημαντικά προβλήματα στην υγεία των κατοίκων, στην τοπική οικονομία αλλά και στη δημοκρατία. Φέρνουν κέρδη για τις πολυεθνικές αλλά αυξάνουν τους κινδύνους για πολεμικές εμπλοκές και ενισχύουν τους στρατιωτικούς ανταγωνισμούς.

Η Ήπειρος έχει καταφέρει να κρατήσει ένα μεγάλο μέρος του φυσικού της περιβάλλοντος αλώβητο. Έχει σημαντικές περιοχές που είναι ενταγμένες στο πρόγραμμα Natura 2000 και πλούσια αρχαιολογική κληρονομιά. Έχω διαβάσει θλιβερά δημοσιεύματα, με πανηγυρισμούς για την «ανάπτυξη» του τόπου. Μια πρακτική των ενεργειακών κολοσσών για να «απαλύνουν» τις αντιδράσεις, είναι τα fake news για τις επιπτώσεις και τα «δωράκια» σε παράγοντες και ΜΜΕ. Ως Ηπειρώτης, έχω ζήσει τις αυθαιρεσίες των εταιρειών που γίνονται επιθετικοί σε όσες και όσους δεν αποδέχονται την «αποικιοκρατική» αυτή πραγματικότητα.

Οι Πράσινοι εκφράζουν τη διαμαρτυρία τους κατά των εξορύξεων στην Ελλάδα ξεκινώντας από την Ήπειρο. Με ενημέρωση, στήριξη, διαμαρτυρία και συνεργασία με τα τοπικά κινήματα που θέλουνε την Ήπειρο πράσινη, καθαρή και έτοιμη να πετύχει μια βιώσιμη ευημερία για όλους και όχι μια δήθεν ανάπτυξη, που θα την καταστρέψει».

Γιάννης Βέλλης,
ταμίας των Πράσινων / Γραμματεία
(Ήπειρος)

«Ως μέλος των Πράσινων με καταγωγή από την Ήπειρο θεωρώ πολύ σημαντική τη δραστηριοποίησή μας στο κίνημα ενάντια στις εξορύξεις υδρογονανθράκων. Οι εξορύξεις απειλούν τα οικοσυστήματα και το περιβάλλον, τη χλωρίδα και την πανίδα της περιοχής, υπονομεύουν τον τουρισμό της Ηπείρου και θυσιάζουν το μέλλον μας. Δεν μπορούμε να αφήσουμε την Ήπειρο στο έλεος της εκμετάλλευσης.

Οι Πράσινοι είναι κοντά στην τοπική κοινωνία. Προχωρούμε με δράσεις: περιοδείες, ενημερώσεις και συναντήσεις με φορείς κατά των εξορύξεων. Δηλώνουμε το παρών και ενώνουμε τις φωνές μας με όλους όσους εναντιώνονται σε αυτή την απειλή».

Όλγα Κήκου
μέλος των Πράσινων,
διευθύντρια της οργάνωσης «Compassion in World Farming»

Κάθε τελευταία Κυριακή του Μάη οι γιορτές στο Σούλι

souli

 Έχοντας την Θεσ(η)πρωτων από τους αρχαίους χρόνους, έτσι και στην Τουρκοκρατία, με τον Διονύσιο φιλόσοφο οι Θεσπρωτοί ξεκίνησαν πρώτοι την επανάσταση.

Ακολούθησε το Σούλι το οποίο τιμάει η Θεσπρωτία και ολόκληρη η Ελλάδα!

Ο «ψηλός φράχτης» από βουνά είναι εκεί και μας περιμένει, να τιμήσουμε τους απλούς ανθρώπους που ανέβηκαν εκεί πάνω, τους σκληρούς μαχητές, που δεν διδάχτηκαν, πατριωτισμό και ελευθερία αλλά βίωναν με αυτό από την γέννα τους.

Οι αξίες αυτές πήγαν από πατέρα σε γιο και από παππού σε εγγόνι.

Ήταν το αυτονόητο για την ζωή τους και το υπερασπίστηκαν σε όλη την ζωή τους πληρώνοντας όχι φόρους με σκυμμένο κεφάλι, αλλά με αίμα της τιμής και της ελευθερίας!

Πολλοί ιστορικοί έγραψαν, διέγραψαν, παραποίησαν την ιστορία, ηθελημένα ή αθέλητα, όμως οι Σουλιώτες έκαναν το χρέος τους, όπως το αισθανόταν.

Γελάστηκαν από πολλούς δικούς μας – δικούς τους, ξεγελάστηκαν και από εχθρούς! Αγράμματοι, έντιμοι και υπερήφανοι όμως, λίγο ψωμί, νερό και μπαρούτι ήθελαν κατά τις μάχες.

Άφησαν παρακαταθήκη την τιμή τους την φιλοπατρία και την παλικαριά, χωρίς φανφάρες και περιαυτολογισμούς. Το Σούλι σαν τόπος έμεινε εδώ, μα τους Σουλιώτες δεν τους χωρούσε πια το Σούλι ούτε ολόκληρη η επανάσταση. Ανέβηκαν στην αιωνιότητα. Έγιναν ιδέα και η αλήθεια του ανθρώπου, για τα ιδανικά της αξιοπρέπειας!

Αν θέλουμε να τιμήσουμε τους Σουλιώτες ας διαβάσουμε πολύ ιστορία, πολύπλευρα και με οδηγό την έρευνα της αλήθειας. Ας σταθούμε ύστερα, να δούμε τα βουνά που περπάτησαν, που θυσιάστηκαν τόσοι δικοί μας άνθρωποι και πατριώτες. Ας σκύψουμε να κοιτάξουμε πού πατάμε στην γη και να πατάμε ελαφριά, διότι κάθε πατημασιά μας, έχει ποτιστεί με αίμα!

souli1

Tο Σούλι είναι πλέον μια έννοια πνευματική. Είναι η αντίσταση στην αλλοτρίωση, είναι ο ασυμβίβαστος χαρακτήρας, η αλήθεια του ανθρώπου.
Αν θέλουμε να πάμε στο Σούλι μόνο για να δούμε την θεαματική «αναπαράσταση» και να ακούσουμε μόνο ομιλητές και να δούμε χορούς, ας καθίσουμε σπίτι μας. Αυτό σημαίνει ότι νοερά πρέπει να είμαστε δίπλα τους, να νοιώσουμε τις στερήσεις, την αγωνία, τον πόνο, τον θάνατο, τις θυσίες, για να νοιώσουμε ότι είμαστε σε τόπο προσκυνήματος της ελευθερίας!  Και ας προβληματιστούμε…

Είμαστε ικανοί να  δρέψουμε τους καρπούς αυτής της ελευθερίας ή ολισθαίνουμε κάθε μέρα σε κατηφορικές ατραπούς χάνοντας τις αξίες μας, την  ιστορία μας, την γη μας και την ίδια την ελευθερία μας; Ας σκεφτούμε!

«Σούλι-Πηγάδια

Κάθισα λίγο να δουν τα μάτια της ψυχής μου τους ήρωες, να αναπνεύσω από τον καθάριο αέρα ηρώων. Να κοιτάξω πίσω και να μαζέψω κομμάτια της ιστορίας, να μαζέψω ό,τι απόμεινε, ό,τι χωράει η ψυχή του ανθρώπου. Να μαζέψω μια χούφτα λεύτερου αέρα που ‘μεινε -αν έμεινε- να τον κρατήσω μέσα μου, να πετάξω, προτού λείψει από της καθημερινότητας τα μικρά που βρήκαν την ιερή γη.Και να πάω…μα εδώ θα είμαι!»
Σωτήρης Λ. Δημητρίου

souli3

 

Η Δεντροκκλησιά του Αγίου Παϊσίου στο δρόμο για τον Αμάραντο της Κόνιτσας

 

D1

Η Δεντροκκλησιά του Αγίου Παϊσίου χτίστηκε -με πίστη και αγάπη- στο εσωτερικό μιας καμένης βελανιδιάς , ακολουθώντας τα βήματα του Αγίου Παϊσίου όπου στα νεανικά του χρόνια περνούσε από την περιοχή, πηγαίνοντας στο χωριό Αμάραντος για να εκτελέσει ξυλουργικές εργασίες και επισκευές σε ντόπιες οικίες.

D2

Βρίσκεται 22 χιλιόμετρα βόρεια της Κόνιτσας,δίπλα στον επαρχιακό δρόμο προς τον Αμάραντο (μόλις λίγα μέτρα μετά την διασταύρωση για το χωριό Αγία Βαρβάρα) Το υπεραιωνόβιο δέντρο στο εσωτερικό του είχε υποστεί αρκετές φορές καταστροφές και πυρκαγιές, (περαστικοί άναβαν φωτιά για να ζεσταθούν, ή ακόμα και για μπάρμπεκιου) με αποτέλεσμα κάθε χρόνο η κατάσταση του να επιδεινώνεται και να είναι έτοιμο να καταρρεύσει!! Τα σημάδια της καταστροφής είναι ορατά ακόμα και τώρα αν κοιτάξει κάποιος το άνοιγμα ανάμεσα στη μικρή καμπάνα θα δει το καμένο εσωτερικό , τα κάρβουνα τις στάχτες .

D3

Πριν λίγα χρόνια χάρη στην ιδέα και πρωτοβουλία ενός κατοίκου του χωριού Αγία Βαρβάρα το αδύναμο ευλογημένο δέντρο θωρακίστηκε εσωτερικά με πέτρα από την περιοχή και μετατράπηκε σε-Δεντροκκλησιά—προσκυνηματικό τόπο προς τιμή του Αγίου Παϊσίου. Εξωτερικά υπάρχει μια μικρή καμπάνα ενώ στο εσωτερικό που χωρούν μόλις δύο άτομα, υπάρχει εσοχή όπου ο επισκέπτης μπορεί να ανάψει το κερί του, ένα καντήλι, μια εικόνα του Χριστού και μια της Παναγίας και στο κέντρο η εικόνα του Αγίου Παϊσίου πλημμυρισμένη από τάματα πιστών.

D4

Το καμένο δέντρο έχει πρασινίσει και πάλι, έχουν βγει βελανίδια , και αποτελεί ένα κόσμημα για την περιοχή. Η δεντροκκλησιά κατέχει την Τρίτη θέση στα αξιοθέατα της Κόνιτσας σύμφωνα με τον παγκόσμιο οδηγό TripAdvisor.

D5

Στην Ελλάδα υπάρχουν ελάχιστα παρόμοια εκκλησάκια – τόποι προσκυνήματος μέσα σε δέντρο και προκαλούν το ενδιαφέρον Ελλήνων και ξένων επισκεπτών.

Ακριβώς δίπλα υπάρχει η εκκλησία της Αγίας Μαρίνας επίσης ογδόντα μέτρα από τη δεντροκλησσιά (έχει ταμπελάκι και μονοπάτι)υπάρχει ένα εκκλησάκι προς τιμήν του Άγιου Κοσμά του Αιτωλού όπου σύμφωνα με τη χριστιανική παράδοση, πέρασε από την περιοχή.

D7

 

Δείτε το βίντεο :

Αναγνωρίστηκαν από τον Άρειο Πάγο οι Πράσινοι

Areios-Pagos_1200x717-768x459

Μια νέα ελπίδα σε μια μαύρη μέρα για το περιβάλλον
Την ίδια στιγμή που περνούσε από τη Βουλή το νομοσχέδιο για περιβάλλον, που συγκέντρωσε τόσες αντιδράσεις, οι «Πράσινοι» περνούσαν την πόρτα του Αρείου Πάγου. Το ενωτικό κόμμα των Πράσινων, που έκανε το ιδρυτικό του συνέδριο ψηφιακά την πρώτη ημέρα της Άνοιξης, στις 21 Μαρτίου, έχει πια αναγνωριστεί και τυπικά. Με την πρώτη ευκαιρία που χαλάρωσε ο αποκλεισμός, κατάθεσαν στον Άρειο Πάγο σχετικό αίτημα, το οποίο υποστηριζόταν από τα 244 ιδρυτικά μέλη, που είχαν υπογράψει την ιδρυτική διακήρυξη.
«Μια νέα ελπίδα γεννήθηκε σε μια μαύρη μέρα για το περιβάλλον», δηλώνει ο συν-Εκπρόσωπος των Πράσινων Ευάγγελος Αστυρακάκης -Ασλάνης. «Το αντιπεριβαλλοντικό νομοσχέδιο στηρίχθηκε μόνο με ψήφους της Νέας Δημοκρατίας, αναδεικνύοντας την πολιτική της απομόνωση. Αυτή η πολιτική απομόνωση δίνει τον τόνο για την ανατροπή του νόμου αυτού από μια προοδευτική πλειοψηφία με καταλύτη τους Πράσινους, αυτόνομους και με ένα φρέσκο άνεμο πολιτικής συμπεριφοράς στην επόμενη Βουλή».
«Είμαστε τυπικά, οργανωτικά και πολιτικά έτοιμες κι έτοιμοι να εκφράσουμε τους πολίτες και να ανταποκριθούμε στην πρόκληση των εθνικών εκλογών, ακόμα κι αν αυτές γίνουν πρόωρα», δηλώνει η συν-Εκπρόσωπος των Πράσινων, Αλία Παπαγεωργίου. «Χρειάζονται παρεμβάσεις με μια άλλη πολιτική κουλτούρα που εκφράζεται ήδη σε ένα τμήμα της κοινωνίας».
Στη φωτογραφία, μέλη της Γραμματείας και του Συμβουλίου έξω από τον Άρειο Πάγο, όπου κατέθεσαν τον σχετικό φάκελο, με καταστατικό και προγραμματικές θέσεις, αφού εξετάστηκε και έγινε δεκτό το αίτημα της αναγνώρισης του πολιτικού κόμματος των Πράσινων.
Τα μέλη της Γραμματείας αποτελούν οι Ευάγγελος Αστυρακάκης-Ασλάνης και Αλία Παπαγεωργίου (Συνεκπρόσωποι), ο Αριστείδης Παπαδάκης (Συντονιστής), ο Γιάννης Βέλλης (Ταμίας) και οι Αθανάσιος Γούναρης και Μαρία Καβούρη (Μέλη). Αναπληρωματικά μέλη της Γραμματείας είναι οι Κατερίνα Βουτυράκη, Ρούλα Καστρινάκη, Κώστας Λουκέρης και Μιχάλης Τρεμόπουλος.
Μέλη του Συμβουλίου είναι οι: Αλέξανδρος Γεωργόπουλος, Έφη Δόδουρα, Ελεονώρα Ζώτου, Αντώνης Καλογεράκης, Γιώργος Κανέλλης, Κώστας Μαριόγλου, Κατερίνα Ντελλή, Μιχάλης Παναγιωτίδης, Δημήτρης Παπαϊωάννου, Γιάννης Παρασκευόπουλος, Άννα Ριτσατάκη, Λορέτα Σπάχο, Οδυσσέας Χιλιτίδης και Νίκος Χρυσόγελος. Αναπληρωματικά μέλη του Συμβουλίου οι Νίκος Γαγγιολάκης, Θανάσης Καρυάμης και Γιάννα Νίκης Σαραντοπούλου. https://prasinoi.eu

Grammateia_1200x717-1024x612

 

21 Απρίλη 1804. Ημερομηνία μνήμης και της θυσίας στο Σέλτσο

seltso4

Σέλτσο

ΣΕΛΤΣΟ: Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΘΥΣΙΑ ΤΩΝ ΣΟΥΛΙΩΤΩΝ

Η ιστορία της πατρίδα μας είναι γεμάτη από θυσίες για την ελευθερία και την αυτοδιάθεση. Λαός που ήθελε πάντα την ειρήνη και την δημιουργία, από αρχαιοτάτων χρόνων. Και πάντα δημιουργούσε, Τέχνες, Γράμματα, Πολιτισμό. Όλα τα παραπάνω όμως ήταν το δέλεαρ, άλλων λαών για την αρπαγή. Το καθήκον της προάσπισης της πατρίδας, έφερνε τους Έλληνες ενωμένους και έτοιμους για τον «υπέρ πάντων αγώνα».

DSC03133

 

 

 

Του Σωτήρη Λ. Δημητρίου

 

 

 

 

Σήμερα το να είμαστε Έλληνες πρέπει να το αποδεικνύουμε με την στάση ζωής κάθε μέρα και όχι ξαπλωμένοι στις δάφνες να επαναπαυόμαστε επάνω στις θυσίες των προγόνων μας. Και διαχρονικά, οι κάθε λογής εξουσίες, να μην οδηγούν την πατρίδα σε επικίνδυνες ατραπούς και τους Έλληνες, στην εξαθλίωση και στην στέρηση των αξιών τους.
Για χιλιάδες χρόνια η πατρίδα μας δεν θεώρησε δεδομένη την ελευθερία, αλλά διαρκώς έγραφε ιστορία βουτώντας την πέννα στο αίμα των παιδιών της, ενώ ταυτόχρονα δημιουργούσε: Τέχνες, Γράμματα, Πολιτισμό.

Διανύοντας μία βάρβαρη οπισθοδρόμηση από πλιατσικολόγους κατακτητές φτάσαμε στα νεώτερα χρόνια της ιστορίας μας και τα βαριά μας βήματα, μας οδηγούν στα κάστρα της λευτεριάς της πατρίδας μας. Έτσι φτάνουμε και στο Σούλι.
Μερικοί υπόδουλοι, από χωριά κυρίως της Θεσπρωτίας και του Φαναρίου Πρεβέζης αλλά και κάποιοι λίγοι ακόμα από την υπόλοιπη Ήπειρο, μη αντέχοντας την σκλαβιά και τις συνέπειες της σκλαβιάς και τους εξευτελισμούς, ανέβηκαν γύρω στο 1.700 στα Κασσωπαία όρη και δημιούργησαν τους οικισμούς, κυρίως το Σούλι, την Κιάφα και την Σαμονίβα, με την γνωστή στο Πανελλήνιο και όχι μόνο, ιστορία.

Oι Σουλιώτες μαχητές της ελευθερίας πολέμησαν αψηφώντας τον κίνδυνο για την προάσπιση των ιδανικών τους. Με την γνωστή ιαχή τους:
«Ω ντέρα, ω μπούρα, μπι τάα… τρίμαα»,
έκαναν γιουρούσια και είχαν γίνει ο φόβος και ο τρόμος των τουρκαλβανών, που πάντα ήσαν υπεράριθμοι. Συνήθως ένας προς δέκα. Και θυσιάστηκαν για τα ιδανικά τους, κατά την διάρκεια ολόκληρου του αγώνα..
Αποδεκατίστηκαν και κατέληξαν να μείνουν στο τέλος του αγώνα κάποιες εκατοντάδες, μας λένε οι ιστορικοί μας. Πολεμούσαν γυναίκες άντρες, ενώ τα αγόρια, εκπαιδεύονταν στα όπλα από τα επτά τους χρόνια και από τα δέκα κρατούσαν καριοφίλι στην μάχη τις περισσότερες φορές και λογίζονταν ως άντρες.
Τα βαριά βήματά μας, μας έφεραν σήμερα και σε τούτο εδώ το θυσιαστήριο, στο Σέλτσο. Στο μεγαλύτερο θυσιαστήριο των Σουλιωτών στο φεύγα τους από τον αγαπημένο τους τόπο, το Σούλι.
Οι Σουλιώτες μη έχοντας να φάνε και εξασθενημένοι από αρρώστιες και κακουχίες, πέτυχαν μία αξιοπρεπή συνθηκολόγηση στις 12 Δεκεμβρίου του 1803 και εγκαταλείπουν ανά τμήματα το Σούλι. Μετά την ανατίναξη της μπαρουταποθήκης που δεν ήταν άλλη από το εκκλησάκι της Αγ. Παρασκευής στο Κούγκι, ο Αλή πασάς βρήκε την αφορμή ότι καταπατήθηκε η συμφωνία της συνθηκολόγησης που είχαν υπογράψει οι Σουλιώτες, να παραδώσουν δηλαδή τα πυρομαχικά.
Η πρώτη ομάδα με αρχηγούς Τζαβελλαίους και τον Δήμο Δράκο, περί τους 2.000 έφτανε στην Πάργα.
Δύο ακόμη ομάδες υπό τον Κίτσο Μπότσαρη και τον γέρο Κουτσονίκα κινήθηκαν προς το Ζάλογγο με σκοπό ένα τμήμα τους να εγκατασταθεί στην Λάμαρη, στον κάμπο του Λούρου και Ζαλόγγου ενώ το πιο πολυάριθμο τμήμα, όταν φτάσει εκεί να συνεχίσει για το Βουλγαρέλι, όπου από το 1800 είχε εγκατασταθεί η οικογένεια των Μποτσαραίων, εγκαταλείποντας το Σούλι ως αντάλλαγμα με το αρματολίκι των Τζουμέρκων.
Οι οικογένειες που κατέφυγαν στο Ζάλογγο, αντιμετώπισαν και πάλι την μανία των τουρκαλβανών του Αλή. Στο Ζάλογγο γκρεμίστηκαν για να μην πέσουν στα χέρια των τουρκαλβανών 22 γυναίκες και 6 άντρες από το ψηλότερο σημείο, αφού πρώτα οι μανάδες πέταξαν τα μικρά παιδιά τους, για να μην πέσουν στα χέρια των εχθρών.
Μετά την μάχη του Ζαλόγγου ο Αλή πασάς έστειλε 500 στρατιώτες για να συλλάβουν 23 οικογένειες Σουλιωτών που μένανε στην Ρηνιάσα. Οι Τουρκαλβανοί μπήκαν στο χωριό και άρχισαν να σκοτώνουν και να αιχμαλωτίζουν. Μια Σουλιώτισσα η Δέσπω Σέχου μάζεψε όλη την φαμίλια της στου Δημουλά τον πύργο κι άνοιξε πόλεμο με τους τουρκαλβανούς. Όταν κινδύνεψαν να σκλαβωθούν, έβαλε φωτιά στην μπαρουταποθήκη και γκρεμίστηκε ο πύργος μαζί με τα 11 άτομα της οικογένειας, που ήταν μέσα.

Σέλτσο, η μεγάλη θυσία

Τέλη Δεκέμβρη του 1803 κίνησαν από το Βουργαρέλι για την Βρεστενίτσα 1.148 Σουλιώτες άντρες και γυναικόπαιδα με αρχηγούς Κίτσο και Νότη Μπότσαρη.
Ο Κίτσος Μπότσαρης θεώρησε ότι θα αμυνόταν εκ του ασφαλούς από την μονή του Σέλτσου, επειδή αποτελούσε φυσικό οχυρό. Το λάθος του όμως ήταν ότι δεν έλαβε υπ’ όψιν πως δεν υπάρχει έξοδος διαφυγής, όπως απαιτεί η τακτική του πολέμου, αλλά και δεν είχε άλλη επιλογή.
Όλο το χειμώνα έμειναν αποκλεισμένοι στο Σέλτσο, με λιγοστά τρόφιμα και πολεμοφόδια που τους προμήθευαν κρυφά, οι κάτοικοι των γύρω περιοχών του Λιάσκοβου και της Βρεστένιτσας.
Στις 21 Απρίλη του 1804 μετά από τρίμηνη πολιορκία και προδοσία του Γιώργου Κύργιου, ανιψιού του Ζίκου Μίχου (του είχε υποσχεθεί ο Αλή πασάς το αρματολίκι της Λάκκας εάν τους βοηθούσε να πάρουν το μοναστήρι) μία ομάδα από 3.000 Τουρκαλβανούς και άλλους 1.200 εφεδρικούς Αλβανούς εξουδετέρωσε την αντίσταση του Φυλακίου «Προφήτης Ηλίας» που βρισκόταν πάνω από την μονή του Σέλτσου και εισέβαλε στο χώρο του μοναστηριού.
Οι Σουλιώτες χωρίς εφόδια, νηστικοί και κυκλωμένοι θέλουν έξοδο ή ηρωικό θάνατο. Με τα γιαταγάνια στα χέρια «300 ακάλυπτοι σαρώνουν το παν πλην γέφυρας Κοράκου», γράφει χαρακτηριστικά ο Πουκεβίλ. Ο γέρο-Νότης Μπότσαρης πέφτει με πέντε πληγές και συλλαμβάνεται αιχμάλωτος, ενώ σχεδόν όλοι οι άνδρες φονεύονται. Άλλοι σφαγιάστηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν, ενώ ο Κίτσος μαζί με τον 13χρονο Μάρκο και 10 Σουλιώτες γλίτωσαν της σφαγής μέσα σε μια σπηλιά.

Και οι Σουλιώτισσες!

image2

Η Λένω Μπότσαρη. Σύμβολο της θυσίας
των Σουλιωτισσών στο Σέλτσο

image-1

Σουλιώτισσες στο Σέλτσο
Η μάχη τελείωσε με την μεγάλη θυσία!

Το τελευταίο τραγικό φιλί της μάνας «επιθανάτιος ασπασμός». Γλυκό φιλί φρικτού αποχωρισμού. Όλεθρος, οδύνη και αυλαία θανάτου. Οι τουρκαλβανοί, εκείνα τα αιμοβόρα και άθλια κτήνη, για το μόνο που ενδιαφερόντουσαν, ήταν το πώς θα γέμιζαν το χαρέμι του Αλή με καινούργιο «πεσκέσι». Ούτε νεκρές δεν είχαν την χαρά να τις δουν. Και τα παιδιά τους, δεν θα τα άφηναν στο σφαγείο του Αλή. Ούτε να γίνουν ευνούχοι ή γενίτσαροι. Τα πήραν μαζί τους στον δρόμο της θυσίας και της αιωνιότητας. Στα παγωμένα νερά του Αχελώου. Καλύτερα σε έναν υπερήφανο και έντιμο θάνατο, παρά σε μια ντροπιασμένη ζωή. Κυνηγημένες οι 250 και πλέον τον αριθμό , γυναίκες, μάνες και παιδιά όπως ήταν φώναξαν όλες μαζί «μόρτε» (θάνατος) και όρμισαν χωρίς δεύτερη σκέψη, από τον «Πέτακα» προς το απύθμενο βάραθρο της Γκούρας πίσω από τη Μονή σχεδόν τρέχοντας, λες και θα πηδούσαν απέναντι ένα μικρό ρέμα. Στο μεγαλύτερο και τραγικότερο άλμα της ζωής και του θανάτου. Στο άλμα της υπερηφάνειας και της αιωνιότητας. Αφήνοντας άφωνα τα αιμοβόρα κτήνη, τους Τουρκαλβανούς του Αλή Πασά Τεπελένα.
Στην φονικότατη αυτή μάχη σκοτώθηκαν μεταξύ άλλων, ο Νέστωρ γέρο Κουτσονίκας με τους δυο γιους του Αθανάσιο και Ιωάννη, ο Γούση Μπούσμπος (πατέρας του ήρωα Πύλιο Γούση) και πολλοί άλλοι εκ των προκρίτων.
Υπέστησαν πραγματική γενοκτονία οι Μποτσαραίοι και οι Κουτσονικαίοι στο Σέλτσο, και οι λοιποί Σουλιώτες που ήσαν στην μάχη του Σέλτσου. Αφού από τους 1.480 διασώθηκαν μόνο 80 !
Ο Κίτσο Μπότσαρης κατάφερε να «σπάσει» ανάμεσα από τις εχθρικές φάλαγγες και να μεταβεί στα Επτάνησα.
Σε μια μέρα χάθηκαν τρεις γενιές Μποτσαραίων, Κουτσονικαίων μαζί και όχι μόνο.
Τον δραματικό επίλογο περιγράφει Λακωνικά και με ουσιώδης φράσεις ο Λάμπρος Κουτσονίκας, εγγονός του γέρο Κουτσονίκα στην «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ» Τόμος Α΄ του 1863 σελ. 103.«Ούτω λοιπόν απεξενώθησαν οι Σουλιώται της φιλτάτης αυτών πατρίδος, την οποίαν εξ’ αμνημονεύτων αιώνων δια ποταμών αιμάτων υπερασπίσθησαν παλαίοντες μετά πολλών Σατραπών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας από την αρχή της εν Ηπείρω εισβολής αυτών, μετά την οποίαν αι γενόμεναι μάχαι ολίγαι μόνο εισί γνωσταί αι σημειωθείσαι εν τη παρούσει ιστορία, μέχρι της ελεύσεως του Αλή πασά, ώστις ερρέθη δι’ όλων των πονηρών μέσων αυτού, ηδυνήθη να τους αποξενώσει της πατρίδος των.
Ήταν μία ακόμη θυσία που η Τιμή και η Δόξα, ανταμώνουν με την Ιστορία. Σφίγγουν τα χείλη για να μη βγει ούτε λυγμός και υποκλίνονται βαθιά και αμέσως μετά ορθώνουν το ανάστημα και ατενίζουν μακριά το μέλλον αφήνοντας ίσως, ένα διαμάντι να φύγει από τα βουρκωμένα μάτια τους! Χωρίς καθόλου να κλάψουν!!!

Οι πράσινες ιδέες κυκλοφορούν!

PRASINOI 1

Περήφανοι για το πρώτο ηλεκτρονικό συνέδριό τους οι Πράσινοι
Το πρώτο ηλεκτρονικό συνέδριο και μάλιστα Πράσινο υλοποιήθηκε στη χώρα μας, σε μια εποχή που ο κορονοϊός επιβάλλει την απαγόρευση της κυκλοφορίας.
Πρόκειται για το ιδρυτικό συνέδριο του ενιαίου Πράσινου κόμματος της Ελλάδας που πραγματοποιήθηκε στις 21-22 Μαρτίου, συνενώνοντας δυνάμεις από τον ευρύτερο οικολογικό χώρο. Στη σχετική πρωτοβουλία, που συγκροτήθηκε τον περασμένο Νοέμβρη, συμμετέχουν ήδη τα κόμματα «Πράσινοι -Αλληλεγγύη» και «Κόμμα Πειρατών Ελλάδας», το «Οικολογικό Δίκτυο», πρώην στελέχη άλλων κομμάτων, οι δύο πρώην ευρωβουλευτές του χώρου, αυτοδιοικητικοί και ενεργοί πολίτες που ενστερνίζονται τις πράσινες αξίες και την αυτονομία της πολιτικής οικολογίας.
«Οι Πράσινες ιδέες κυκλοφορούν!», δηλώνει ο νέος συν-εκπρόσωπος των Πράσινων Ευάγγελος Αστυρακάκης-Ασλάνης. «Οι Πράσινοι είναι πλέον εδώ, με δυνατή φωνή, προτάσσοντας την προστασία της ανθρώπινης υγείας και του περιβάλλοντος, τη βιώσιμη ευημερία, τη συμμετοχική δημοκρατία, τον σεβασμό της ανθρώπινης ποικιλομορφίας, τη δράση απέναντι στην κλιματική κρίση, την κοινωνική ανισότητα και τη μισαλλοδοξία».
«Επιλέξαμε την πρώτη μέρα της Άνοιξης για να πραγματοποιήσουμε το ιδρυτικό μας συνέδριο. Η δραματική διεθνής συγκυρία με τον κορονοϊό μας βρήκε έτοιμες και έτοιμους να το μετατρέψουμε στο πρώτο πολιτικό συνέδριο που γίνεται εξ ολοκλήρου ψηφιακά. Και είμαστε περήφανοι γι’ αυτό», δηλώνει η δεύτερη συν-εκπρόσωπος των Πράσινων Αλία Παπαγεωργίου.
Το διήμερο ιδρυτικό Συνέδριο των Πράσινων πραγματοποιήθηκε εξ ολοκλήρου διαδικτυακά, με μεγάλη συμμετοχή των μελών, από όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό. Τα μέλη της πρωτοβουλίας για ένα ενιαίο Πράσινο κόμμα υιοθέτησαν προγραμματικές θέσεις και καταστατικό αλλά και ανέδειξαν ηλεκτρονικά τα όργανα του κόμματος!
Μέσα από την ηλεκτρονική διοργάνωση, οι Πράσινοι πέρασαν ήδη από τη θεωρία στην πράξη, επιτυγχάνοντας μηδενικά απόβλητα και δραματική μείωση του ανθρακικού αποτυπώματος του Συνεδρίου, ενώ παράλληλα διασφάλισαν ίσους όρους για τη συμμετοχή μελών από απομακρυσμένες γεωγραφικές περιοχές.
Τα μέλη υιοθέτησαν κείμενο Διακήρυξης και συζήτησαν μεταξύ άλλων για την υγεία, την οικονομία, την ενέργεια, την Τοπική Αυτοδιοίκηση, την εξωτερική πολιτική, την πολιτική συγκυρία, τις εξορύξεις υδρογονανθράκων και την Παιδεία. Υιοθέτησαν, επίσης, ψηφίσματα που αφορούν την αντιμετώπιση της πανδημίας, τη διαχείριση της προσφυγικής κρίσης, τα απορρίμματα κ.α.

Πιο αναλυτικά:
Στο Συνέδριο των Πράσινων συζητήθηκαν και εγκρίθηκαν, εκτός από το καταστατικό, και αναλυτικές Προγραμματικές Θέσεις 170 σελίδων, οι οποίες θα τύχουν περαιτέρω επεξεργασίας από ειδικές Θεματικές Ομάδες, μέχρι το δια ζώσης Συνέδριο, που θα οργανωθεί μετά τη λήξη των μέτρων για τον κορονοϊό. Ανέδειξαν, επίσης, 24μελές Συμβούλιο και 6μελή Γραμματεία, που θα καταθέσει το συντομότερο αίτηση στον Άρειο Πάγο για την ίδρυση του κόμματος των Πράσινων.
Τα μέλη της Γραμματείας αποτελούν οι: Ευάγγελος Αστυρακάκης-Ασλάνης και Αλία Παπαγεωργίου (Συν-Εκπρόσωποι), ο Αριστείδης Παπαδάκης (Συντονιστής), ο Γιάννης Βέλλης (Ταμίας) και οι Αθανάσιος Γούναρης και Μαρία Καβούρη (Μέλη). Αναπληρωματικά μέλη της Γραμματείας είναι οι Κατερίνα Βουτυράκη, Ρούλα Καστρινάκη, Κώστας Λουκέρης και Μιχάλης Τρεμόπουλος.
Τα Μέλη του Συμβουλίου αποτελούν οι: Αλέξανδρος Γεωργόπουλος, Έφη Δόδουρα, Ελεονώρα Ζώτου, Αντώνης Καλογεράκης, Γιώργος Κανέλλης, Κώστας Μαριόγλου, Κατερίνα Ντελλή, Μιχάλης Παναγιωτίδης, Δημήτρης Παπαϊωάννου, Γιάννης Παρασκευόπουλος, Άννα Ριτσατάκη, Λορέτα Σπάχο, Οδυσσέας Χιλιτίδης και Νίκος Χρυσόγελος. Αναπληρωματικά μέλη του Συμβουλίου οι Νίκος Γαγγιολάκης, Θανάσης Καρυάμης και Γιάννα Νίκης Σαραντοπούλου.
Στο Συνέδριο εγκρίθηκαν τρία ψηφίσματα που προτάθηκαν από τα μέλη και αφορούν: α) στην ασφάλεια και την προστασία των προσφύγων και των νησιωτών από την πανδημία του κορονοϊού, β) σε προτάσεις για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της πανδημίας στην οικονομία και στην εργασία και γ) στη ματαίωση της επέκτασης του ΧΥΤΑ Φυλής.
Το διαδικτυακό Συνέδριο των Πράσινων είναι το πρώτο ιδρυτικό συνέδριο κόμματος στην ιστορία που έχει πραγματοποιηθεί με αυτό τον τρόπο! Τα μέτρα για τον περιορισμό της εξάπλωσης του κορονοϊού δεν τους εμπόδισαν να ιδρύσουν ένα νέο πολιτικό φορέα, που φιλοδοξεί να εξελιχθεί σε ένα μαζικό Πράσινο κόμμα της Ελλάδας. Αντίθετα τους έδωσαν την ευκαιρία να οργανώσετε ένα συνέδριο με εξαιρετικά μεγάλη συμμετοχή, της τάξης του 75% των εγγεγραμμένων μελών καθώς και ζωντανή δημόσια μετάδοση του μεγαλύτερου μέρους του, με σχεδόν μηδενικό περιβαλλοντικό αποτύπωμα!

Περισσότερα:   https://prasinoi.eu